Eindreflectie

Drie jaar geleden stapte ik als eerstejaars de richting Systemen en Netwerkbeheer binnen zonder goed te weten wat ik kon verwachten. Ik wist dat ik technologie interessant vond, dat ik graag begreep hoe dingen werkten, en dat ik liever dingen deed dan erover praatte. Dat is niet veranderd. Maar de manier waarop ik die interesses invul — en de bewustheid erover — is wel geëvolueerd.

Als eerstejaars ging ik ervan uit dat IT draaide om technische kennis. Hoe meer je wist, hoe beter je was. Nu weet ik dat dat klopt, maar dat het niet het volledige beeld is. De BusIT-week leerde me dat je in een onbekende omgeving met mensen die je net hebt leren kennen toch iets kunt neerzetten, mits je bereid bent te communiceren op manieren die verder gaan dan taal.

Technisch ben ik sterk gegroeid. Ik kan systemen opzetten en beheren, netwerken configureren en problemen systematisch aanpakken. Maar wie ik geworden ben gaat verder dan wat ik kan. Ik weet nu beter hoe ik werk: gefocust, analytisch, snel in het oppikken van nieuwe technologieën. En ik ken mijn zwaktes — het spontaan communiceren van voortgang, het pro-actief afstemmen in groepswerk — niet om ze te verbergen, maar om eraan te werken.

Buiten de geselecteerde activiteiten heb ik ook als penningmeester van studentenvereniging Hexion bijgedragen. Dat deed ik niet alleen voor een lijst, het past bij wie ik ben: iemand die bijdraagt wanneer het ertoe doet.

De X-factor staat voor de excellente professional: iemand die passie combineert met een ondernemende en innovatieve instelling, multidisciplinair kan denken, en in staat is om internationaal samen te werken. Als ik eerlijk ben, klinkt dat als een ideaaltype. Maar als ik terugkijk op de activiteiten die ik heb gedaan, zie ik hoe ik aan elk van die assen heb gewerkt.

De BusIT-week bracht de internationale samenwerking. De innovatieroute bracht het innovatieve en multidisciplinaire denken. De seminaries verdiepten mijn technische kennis en pasten die in een bredere context. Samen tonen ze iemand die niet stillaat, maar actief zoekt naar contexten die hem verder brengen.

Zijn mijn doelen bereikt? Grotendeels wel. Ik wilde bijdragen aan werkende eindproducten, mezelf blootstellen aan nieuwe contexten, en beter begrijpen wat cybersecurity in de praktijk inhoudt. Dat is gelukt.

Wat ik nog niet volledig heb bereikt, is bewuster omgaan met samenwerking en planning. Dat zijn zachte vaardigheden die ik niet kan programmeren, maar die ik kan oefenen. I-Talent was daar een eerste oefenruimte voor.

Na mijn studies wil ik werken in IT, bij voorkeur in een rol die hands-on is binnen cloud of systems. Kubernetes, infrastructuur, het opzetten en beheren van schaalbare omgevingen — dat is waar mijn interesse naartoe gaat. Bijblijven in dit vakgebied is geen keuze, het is een vereiste, en dat doe ik graag.

I-Talent heeft me niet veranderd in iemand die ik niet ben. Maar het heeft me wel een duidelijker beeld gegeven van wie ik ben, wat ik kan, en waar ik nog aan werk. Dat is eerlijker dan een portfolio dat alleen de successen toont. Ik weet waar ik goed in ben, ik weet waar ik nog werk aan heb, en ik weet in welke richting ik wil gaan.